Rotterdam
Het was op een vrijdagavond, ik was heel moe en besloot om 12 uur al te gaan slapen totdat Tobias online kwam en na een half uur zei dat hij moet gaan slapen omdat hij de volgende dag naar Rotterdam gaat. shock #1. ik kreeg haast kippenvel achter de computer, moet je nagaan hoe erg ik ben geboerint =). vervolgens zei hij dat hij naar de opendag van het grafisch lyceum gaat, shock #2 omdat opendagen altijd heerlijkheid zijn en al helemaal van zoiets. shock #3 was, dat een vriend van hem ook meeging genaams ‘Luuk’, superdupercute-dottig en ook heel creatief, waar ik van hou. shock #4 bezorgde me oogballenspaterspierpijn en al me aders knapten; hij vroeg of ik meeging. je kan je niet voorstellen dat 1 zin zoveel bijwerkingen had in mijn lichaam, maar mijn leven is nou eenmaal verdorpt en een stad als rotterdam met scholen als de grafische lyceum houden me in leven. nou moet ik je wel eerlijk zeggen dat ik ab-so-luut niet kan tekenen of schilderen en het dus niks voor mij is want die richting wilden ze op, maar het was allemaal zo interessant! ik genoot van de kleinste dingetjes! natuurlijk was het 2077412 graden onder nul en bevroor alles maar gelukkig hadden we secondelijm bijdehand en dus vielen onze vingers er niet af. we zaten na hele gedoe in de trein en tobias slaat zn geniale tekenboek open en hij laat me ineens een tekening zien en vraagt; ‘wie is dit?’ shock #5 het was t zusje van sara! omg wat tekent hij mooi! wat we allang wisten maar het leek er sprekend op!
gelukkig was ik met tobias want ik ben als de dood voor openbaar vervoer in me eentje, vraag niet waarom. ik weet het echt niet. en tobias liep gewoon treinen in en uit alsof het normaal was dat je wist waar je in en uit moest stappen en ik liep maar achter em aan.. soms moesten we rennen en dan zei ik; nee ik weiger maar ik ging alsnog rennen want anders moesten we een uur in de kou wachten en onze secondelijm was bijna op. na 3 uur waren we in Rotterdam aangekomen. wat een reissssss wat een drukte wat een heerlijkheid wat veel mensen wat veel toeristen wat geweldig allemaal! we liepen naar de grafische lyceum en hebben daar ontzettend genoten van alle monglische dingen waarbij je smelt en denkt; omg wil ik ook maar uiteindelijk niet gaat doen omdat je het echt niet kan en niet eens aangenomen zou worden 
fotografie sprak me wel heel erg aan, ik zag me toch een moooie foto! ‘TOBIAS KIJK’ en draai met dat ding dat aan het plafond hangt waar ik niet aan mocht zitten want tobo riep; NIET AAN ZITTEN!! en ik schrok me dood en schaamde me want duh natuurlijk mag je er niet aanzitten, dat kon iedereen bedenken zonder yasmin-hersens. ik had btw maar 10 euro meegenomen als een braaf kind want ik had er niet opgerekend dat we gaan ‘winkelen’ want ik dacht; daar hebben we ECHT geen tijd voor. dus wel.. luuk zei; kom we gaan ff naar cheap monday. klonk echt als een mongolische action dus ik dacht; PRIMA! .. het was niet de mongolische poging tot action.. het was……. HEMEL! ik stap met ogen van 10 bij 10 meter de winkel binnen met 10 euro in me zak en val bijna dood neer. het was echt niet grappig. luuk loopt gewoon heel snel door naar ‘zijn deel’ want dit was allemaal zogenaamd ‘heel normaal’. ik besloot me rustig te houden want misschien viel het allemaal wel mee.. het viel niet mee :):):):):):):):) absoluut niet :):):):) ik ging dood :):):):) en heb een superleuk bloesje van 7 euro kunnen kopen maar daar bleef het ook bij. nooit heb ik me zo hopeloos gevoeld. oke nee dat lieg ik, dat was toen ik 10 cent tekort kwam voor cupcakes met sara. laten we het daar aub niet over hebben dankjewel. waar was ik? ohja hij zegt na de winkel overleefd te hebben; ik wil ook nog ff naar episode vinden jullie dat goed? HALLO IK KON TOCH NIET ZEGGEN DAT IK HET NIET GOED VOND al zei ik dat wel maar hij weigerde. we gingen erin, ik met 1 oog dicht alsof ik daardoor minder zag.. mensen, ga er nooit in zonder geld. het tast je hersencellen zwaar aan, erger dan drugs of alcohol. misschien moet ik daar maar s aan beginnen.. ik denk niet dat me moeder het goed vind, ik vraag t er zo wel ff. na de episode hel moesten we weer naar huis, natuurlijk na 2 uur openbaarvervoerheid een bus gemist, in de kou gewacht 3 kwartier.. altijd leuk. konden niet naar snackbar want je kon niet pinnen en er was geen pinautomaat buiten, nog leuker. na 100 uur thuis aangekomen dood, scheef en gelukkig. ik was naar Rotterdam geweest. ps. tobo is echt een schatje. hier een paar foto’s van mn dagje:
